ऊन

ऊन एकदा रूसलं,
गुदगुल्या केल्या किती, तरी नाही हसलं..
मग हळुच बाजूला घेऊन कारण मी पुसलं..
तर म्हणे त्या पावसचं अन माझं बिनसलं..


कवींना कळवळा नेहमी पावसचा,
शेतकर्यांना नेहमी पाऊसच वाटतो नवसाचा..
माझ्याकडं कोणी लक्ष देईना ईवलसं..
म्हणून पावसाचं अन माझं बिनसलं...


पावसातच येते सगळ्यांना तीची आठवण..
पावसातच उलगडते गोड आठवणींची साठवण..
ऊन येता थोडसं, तुमचं प्रेम लगेच त्रासलं..
म्हणून पावसाचं अन माझं बिनसलं...


पावसाची वाट बघणारा असतो कोणी चातक..
तो नाही आला तर लोक नशीबाला लावतात पातक..
दूष्टपणासाठी त्याच्या तोंडावर कोणीच नाही काळं फ़ासलं..
म्हणून पावसाचं अन माझं बिनसलं...


(मी मोठ्यांदा हासलो खी-खी करून,
तसा तो म्हणाला मझ्याकडं बघून,
तुला हसायला काय जातयं..ज्याचं जळतंय त्यालाच कळतयं)


मी म्हाणालो,
तुझ्या "जळ्ण्यामुळेच" देवाला सृष्टी घावली..
तुझ्यामुळेच तर पडते झाडाखाली सावली..
स्वतःचं महत्व तुला कधीच नाही गवसलं..
म्हणून तर तुझं अन पावसाचं बिनसलं...


तुझ्यावीना लकाकेल कशी गोरी तीची कांती..
कूडकूडनारी पहाट बिचारी जाईल कुठे अंती??
तुझं मात्र आहे तुझ्या सूजाणतेशीच धुमसलं..
म्हणून तर तुझं अन पावसाचं बिनसलं...


आरे ऊन्हावीना नाही येणार पावसाला कधी "सर"..
ऊन-पावसाच्या खेळानेच तर मंतरलं आहे चराचर..
तुझ्या चटक्यां शिवाय पावसात कोण दंगलं असतं..
दुसर्याच्या समाधानासाठी कधीतरी वाईट होणं चांगलं असतं..


ऐकता ऐकता अचानक ऊन ऊठलं,
कटाक्ष टाकून मझ्याकडं, खूदकन हासलं..
उड्या मारीत, शीळ घालीत वार्याच्या कुशीत बसलं..
आणि मला आपसूक सर्व काही उमजलं..

ती

(यातली ’ती’ फ़क्त कोणी एक पावसात भिजणारी किंवा पावसात एकाच छत्रीत सोबत करणारी ’ती’ नाहीये. यातली ’ती’ जन्मदात्री आहे.यातली ’ती’ रक्षाबंधनाच पावित्र्य जपणारी आहे.यातली ’ती’ सखी आहे.यातली ’ती’ पतिव्रता आहे.जर फ़क्त’ती’ या शब्दाची व्याप्ती इतकी असेल तर ह शब्द प्रत्यक्ष जिच्यासाठी वापरला गेलाय यातली तिची व्याप्ती,तिच महत्व किती असेल!)


’ती’ आहे प्रत्येक जा’ती’-प्रजा’ती’ मध्ये,
’ती’ आहे भिजलेल्या मा’ती’मध्ये.


'ती' आहे धनुष्यातुन सुटलेल्या ’ती’रामध्ये,
'ती' आहे तलवारीच्या धारदार पा’ती’मध्ये.


’ती’ आहे परंपरानिष्ठ स’ती’मध्ये,
’ती’ आहे विज्ञाननिष्ठ प्रग’ती’मध्ये.


’ती’ म्हणजे अप्सरेची कोमल नाजुक कां’ती’,
’ती’ म्हणजे मंदिराच्या गाभाऱ्यातली धीरगंभीर शां'ती'.


’ती’ लपते वाड्य़ाच्या पडक्या भिं’ती’मध्ये,
’ती’ लपते त्यावर उमललेल्या शेवं’ती’मध्ये.


’ती’ची अशक्य आहे गण’ती’,
’ती’ म्हणजे असंख्य मितींची भुमि’ती’.


’ती’ आहे अंधार दूर सारणारी पण’ती’,
’ती’ आहे वादळातही न विझणारी ज्योत मिणमिण’ती’.


’ती’ आहे जगाच्या सुरुवा’ती’ला,
’ती’ आहे जगाच्या अं’ती’....

कुठल्याश्या एका क्षणी....

(अखंडपणॆ जगभर स्वैर संचार करणाऱ्या मनाला उद्देशुन..)


कुठल्याश्या मंदिराच्या गाभाऱ्यात एक उनाड दिवा उगाच जळत होता...
रस्ता चुकुन खस्ता खाल्लेल्या भक्तांसाठी.


कुठल्याश्या वळणावर, झाडाची फ़ांदी उगाच हलत होती...
उडुन जाणाऱ्या पक्ष्यांना परत बोलावण्यासाठी.


कुठल्याश्या सांजवेळी उगाच ढग दाटुन आले...
सुर्य चंद्राच्या द्वंद्वाला प्रेक्षक नकोत का!


कुठल्याश्या विहीरीवर कारभारीण पाणी भरणारी...
दादल्याचा मागोवा घेत पांदीतुन धावणारी तिची नजर.


कुठल्याश्या नदीकाठी,बगळा ध्यान करणारा...
पोटोबा आणि विठोबा एकाचवेळी साधणारा.


कुठल्याश्या एका पानावर,पावसाचा थेंब पडलेला...
आभाळाचा संदेश घेउन धरणीला भिडलेला.


कुठल्याश्या एका क्षणी...मन स्वैर धावणारे....
कुठल्याश्या एका क्षणी...मन स्तब्ध होणारे...

चहा...

पावसाळ्यातली सकाळ ती ओली,
नुकत्याच पडुन गेलेल्या पावसाने गच्ची ओलीचिंब झालेली,
संथ वाहणारा गार वारा आणि त्याला सोबत करणारा मातेरी आणि कुबटसा वास,
समोरच्याच झाडावर चिमणीच्या घरट्यात लगबग चालु आहे कसलीतरी,
वातावरणात जादु अशी की आपोआप कविता स्फुरावी,
पण गंमत काय आहे पहा,
कवितेचा जन्मच होत नाही जोपर्यंत हातात येत नाही वाफाळलेला चहा!

कट्ट्यावरचे दिवस प्रत्येकासाठीच सोनेरी असतात,
काहींना मिळतात जोडीदार येथेच, काही प्रकरणे मात्र सपशेल फसतात.
कोणाचा आनंद, कोणाचं दु:ख, कट्टा सगळं आरामात पचवतो,
सगळं पचवतो म्हणुन मी चक्क त्याला देवांच्या पंक्तीत बसवतो.
शोक दु:ख सारे सारे विरघळुन जातात येथे क्षणात,
नकळत विरघळत जाते खारी जशी गरमगरम चहात


स्थळ बघायला मी जावं,
तिच्या घरातलं वातावरण चमत्कारिक असावं,
सगळेजण गप्पा मारण्यात दंग आणि तेवढ्यात ती येते,
हलक्या रंगाची साडी,डोक्यावरला पदर सावरत,सवय नसावी कदाचित तिला
आमची पहिली नजरभेट अशी व्हावी,माझी स्वप्ने तिच्या पाणीदार डोळ्यात न्हावी,
असं वाटावं मला की ’मीच तुझा जहांगीर आणि तुच माझी नूरजहां,
जेव्हा होइल नकळत स्पर्श तुझा देताना मला वाफाळलेला चहा.

आयुष्याच्या शेवटल्या वळणावर आधार तो फक्त आठवणींचा आणि तुझा,
विरघळत गेलो तुझ्यात इतका की मी न राहिलो माझा
शेवटच्या श्वासांची हाक आता मला ऎकु यायला लागलीये
आयुष्यभर सगळ्यांचा हट्ट पुरवला आता यांचाही हट्ट पुरवायला हवा.
तुझ्या स्पर्शाची ऊब अनुभवायला अपुरा पडला जन्म हा,
डोळे मिटण्यापुर्वी,
मला फक्त प्यायचाय तुझ्या हातचा घोटभर चहा

गझल(पहिला प्रयत्न )

एकलीच वाट माझी, एकटा मी चालतो.

एकटा हा सुर्य आता पश्चिमेला धावतो.

एकटा हा जीव कोठे,न कुठेही थांबतो.

सुख आणि दुःखं सारे,पिउनी हा धावतो.

सावल्या ह्या भोवती आल्या किती छेडावया.

गावते हे धड माझे,मी परि न गावतो.

काळोख हा अंतरीचा,व्य़ापतो जग सारे.

अंधुक त्या आशेच्या, किरणावर मी रांगतो.

संकटे ही माणसांची. नाचती मजभोवती.

झिंगलेला सुर्य मी,त्या एकएकां जाळतो.

ह्यांचं काही कळत नाही...

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

स्वतःहुन बागेत चल म्हणतात,

निर्मनुष्य कोपराही स्वतःच शोधुन काढतात.

मात्र तो जरासा जवळ आला,

की ह्यांचा त्रागा सुरु होतो.

मग त्या निर्मनुष्य कोपऱ्याचं प्रयोजन काय तेच

कळत नाही,

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

ह्यांची खरेदी म्हणजे जणु आणीबाणीच!

जणु काही यांच्या वस्तु सीमेवर लढण्यासाठी वापरणार,

इतके निकष लावुन सगळी उलथापालथ.

मात्र त्याने एखादी अजिबात न आवडणारी वस्तु जरी भेट दिली,

तरी हिच्या चेहऱ्यावरचा आनंद काही केल्या लपत नाही.

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

ह्यांना खोटेपणाची भयंकर चीड!

राजा हरिश्चंद्राच्या शिष्याच ह्या जशा काही!

उशीरा येण्याचं त्याने खोटं कारण दिलं तर त्याची हजामत ठरलेलीच.

पण स्वतःचं दुःख लपवण्यासाठी खोटं बोलायला ह्यांची जीभ वळते कशी कळत नाही.

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

ह्यांना आपल्या स्त्रीशक्तीचा भलताच गर्व,

कधी चंडिका पर्व चालु असते तर कधी कालीमाता पर्व,

समोर साक्षात यम आला तरी रेडा सोडुन पळुन जाइल

इतका यांचा दरारा.

मात्र सुरीची कड अलगद बोटाला चाटुन गेली

तरी ह्यांच्या डोळ्यातली धार काही थांबता थांबत नाही.

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

ह्यांच वागणं नेहमीच अवखळ,

जणु काही निरागसतेच्या मुर्तिमंत देवताच या!

यांना बाहेर घेउन जाणं म्हणजे पोराच्याच डोक्याला ताप!

पण जर त्याचं काही बिनसलं,

तर त्याची समजुत काढताना ह्या अचानक

प्रौढ कशा होतात कळत नाही.

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

ह्यांच्या मनाचा ठाव घेणं सर्वथा अशक्य!

तसा प्रयत्न करणारा खोल खोल बुडावा

आणि स्वतःलाच विसरुन जावा,इतकं हे अद्भुत.

काळ्या अंधाऱ्या गुहेहुनही रहस्यमयी

असं हे प्रकरण!

मात्र तरीही ते नेहमीच ’स्वच्छ पारदर्शी’ का

वाटतं कळत नाही!

ह्या पोरी अशा का असतात कळत नाही!

सागर किनारा

बलाकमाला उडता जाते,घेउनि येते सांजवेळ​,

तुझ्या नि माझ्या भावनांचा या, बसतो तेव्हा चपखल मेळ​.

ओबडधोबड पाषाणातही दिसु लागतात मग आकार​,

कुठे कुठे ती वेडी राधा तर कुठे तो निळा निर्विकार​.

समोर सागराची प्रीती अन् मिठीत प्रीतीचा सागर​,

लाभता ऐश्वर्य ऐसे, दिव्य भासते सकल चराचर​.

लाटांमधुनि स्वैर नाचतो अल्लड अवखळ हा वारा,

भान हरपुनि वाहतो,उत्कट प्रेमाविष्काराचा झरा.