(अखंडपणॆ जगभर स्वैर संचार करणाऱ्या मनाला उद्देशुन..)
कुठल्याश्या मंदिराच्या गाभाऱ्यात एक उनाड दिवा उगाच जळत होता...
रस्ता चुकुन खस्ता खाल्लेल्या भक्तांसाठी.
कुठल्याश्या वळणावर, झाडाची फ़ांदी उगाच हलत होती...
उडुन जाणाऱ्या पक्ष्यांना परत बोलावण्यासाठी.
कुठल्याश्या सांजवेळी उगाच ढग दाटुन आले...
सुर्य चंद्राच्या द्वंद्वाला प्रेक्षक नकोत का!
कुठल्याश्या विहीरीवर कारभारीण पाणी भरणारी...
दादल्याचा मागोवा घेत पांदीतुन धावणारी तिची नजर.
कुठल्याश्या नदीकाठी,बगळा ध्यान करणारा...
पोटोबा आणि विठोबा एकाचवेळी साधणारा.
कुठल्याश्या एका पानावर,पावसाचा थेंब पडलेला...
आभाळाचा संदेश घेउन धरणीला भिडलेला.
कुठल्याश्या एका क्षणी...मन स्वैर धावणारे....
कुठल्याश्या एका क्षणी...मन स्तब्ध होणारे...
No comments:
Post a Comment